Τακίδι στη Μύξονο

Βαριέμαι! Βαριέμαι τόσο που θα έριχνα Canderel στο φραπέ μου για να δοκιμάσω κάτι το διαφορετικό. Σαν τον Δον Ζουάν που του κάνουν αραιά και που λίγο πινελάκι, έτσι, για να γεμίσει με υγρούς κορκόδειλους η πλούσια σωματοδομή του.

Το πλοίο κουνιέται σα βάρκα. Είναι επειδή τα κύματα μας κοπανάνε σαν ορμητικό νερό. Ρομαντικό, Bad Romance από mister Gagaloudis και ο ήλιος σιγοσβήνει στο δροσερό αιθέρα ωσάν αιθεροβάμουσα μαγούστα. Όταν συγγράφω βγάζω γούστα κι η Θεσσαλονικη φωτίζεται μονομιάς.

Το ταξείδι τιαύτο εστίν βαρετόν like shit. Αγγαρεία, κι αν πάμε στο Pierro’s, ίσως και αγγουρεία..  i.e. παρέλαση αγγουριών στο μοναδικό μέρος του κορμιού μου που μοιάζει με λαστιχάκι μαλλιών. Δεν παλεύεται ρε παιδί μου, αυτό το ταξείδι είναι ο Μάικ Τάισον. Ο οποίος εκτός από τις γροθιές τονίζω ότι αποφεύγει και τα διαλυτικά. Τείνω προς το σεφερλίζειν, αλλά αυτό επιβάλλουν οι συνθήκες. Καταταγείτε, έλεγε ο Βρωμαίος πράκτορας, ταξιδιωτικός βεβαίως βεβαίως. Νιώθω σαν να έχω πληρώσει για να μου κάνουν φάλαγγα. Κι όχι μόνο έπεσε η χούντα, αλλά αντί για φάλαγγα με πήρανε φαλάγγι. Γραικύλοι, κάτοχοι του Χρυσού Κλειδιού της Δραπετσώνας, ψοφήστε!

Συγγνώμη.. Παρεφέρθην.. Καταραμένο σαπιοκάραβο, σταμάτα να γουργουρίζεις λες κι έφαγες ληγμένες μπάμιες.  Αν είναι να ξεράσεις τα σωθικά σου, καν’το τώρα, να γίνεις και εθνικός ευεργέτης. Όλη η μούργα, ελάχιστοι οι λεβέντες. Κι απ’αυτούς, η πλειοψηφία λεβεντόνονται μεταξύ τους. Αν δεν ήμουν ταραγμένος δε θα έσκαγε μύτη το φλεβόνι στο μέτωπο. Η ταραχή μου εντείνεται στα 7 Μποφόρ και ο ΛεΠα βγαίνει στην πίστα, δοξασμένο μου 1990.

Γύρω μου ελάχιστα ρει, θα τολμπούσα να πω ότι η στατικότητα του χώρου με υπνωτίζει. 10 καθαρά δακτυλάκια κοιμώμενα, μαζί με το κρέας από πάνω τους, αλλά όχι σπαρταρόντα. Μια σπινθηρίζουσα καράφλα, ένα δίχτυ, όχι για ψάρεμα, το μαλλί του Πικέ σε μία Σλάβικη μοσχαροκεφαλή, μία κολώνα για αισθησιακό χορό μίας αγέλης από φακλάνες. Τα τασάκια βγαλμένα, ενθύμιο της εποχής της νόμικης μαζικής δολοφονίας, τότε που το γερασμένο δέρμα της κάθε συνοφρυωμένης μούρης κρυβόταν πίσω απ’τον καπνό, έτσι απλά, ποιητικά. Ποιώ το τίποτα, πιο κακή η μοναξιά, ποια με καταράστηκε να μη βαράω, αλλά να βαριέμαι? Κατάρα, αποφασίζουν άλλοι για μένα, να πεθάνεις Γιάννη Βούρε αν έδωσες εσύ το πρόσταγμα.

Γιατί η ζωή είναι σαν τα χαπάκια Canderel

Ο τύπος στα ηχεία μικροφωνίζει επικίνδυνα, και τα τσακάλια νεύρα μου τον πήραν γρήγορα χαμπάρι και έγιναν τσατάλια. Συνηθίζω την περιρρέουσα καραβίλα, όπως έχω συνηθίσει πια και τη μυρωδιά από τις μασχάλες μου. 30φεύγα χρόνια μαραμένες ορχιδέες και όνειρα που σταμάτησαν βιαίως εντός της REM φάσης. Στη συνέχεια έχασα τη θρησκεία μου, ο καθένας πονάει, προσομοίωση ζωής, όλα ήταν ψεύτικα, ψεύτικα, ψεύτικα. Τώρα που’πα προσομοίωση, μία προσομοίωση ανθρώπου δοκιμάζει μία συλλογή ήχων στο κινητό του, μπας και καταλήξει ποιος θα μου τα κάνει πιο γρήγορα ομελέττα. Οι όρχεις μου τηγανίζονται με λίγο λαδάκι κι ο Μαμαλάκης προσπάθησε με τη δίαιτά του να δικαιολογήσει το όνομά του, αλλά παραμένει ωοτόκος.

Φτάνουμε. Σαν καταναγκαστικό σεξ με συφιλλοφόρα πέτσα που θες να τελειώσει άμεσα, ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει να μην είχε μόνο σύφιλλη αλλά και βλενόρροια. Αίσθημα απογοήτευσης για ότι προηγήθηκε, ανακούφισης που τελειώνει, αγανάκτισης που θα ξανασυμβεί. Η ζωή όμως είναι σαν τα χαπάκια Canderel, σου δίνει μία ψεύτικη γλύκα, ενώ στ’αλήθεια σου’χει κλέψει τις καλύτερες φάσεις ρε man.

Αποχαιρέτα την, την Μπουρζουαζία που χάνεις

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Γιατί όμως είμαι και εγώ ένας απο αυτούς?
Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ ενω ανήκω στην υποτιθέμενη ασυμβίβαστη γενιά?

Ανήκω άραγε κάπου?

Και αν δεν ανήκω κάπου ποιός είναι αυτός που θα μου πει τι θα κάνω? Περνιέμαι για ξύπνιος αλλά είμαι χαζός αν δε μπορώ να το καταλάβω απο μόνος μου. Πως θα ορίσω την ζωή μου, πως θα καταλάβω τι είναι ευτυχία και τι είναι επιτυχία.. Μήπως έχω επετύχει και δε τό έχω καταλάβει ? Ή μήπως αν τρέφω αυταπάτες, είμαι πιο ευτυχισμένος? Η άγνοια είναι ευτυχία λένε οι σοφοί. Ας πλήξω λοιπόν μέσα στα πολλά αναπάντητα ερωτήματα της.

Αποχαιρετώ λοιπόν την Μπουρζουαζία των αιρετών και πάω στο παλάτι των εκλεκτών. Οι απόγονοι μου ίσως αισθανθούν περήφανοι για τις επιλογές μου, αλλά εγώ προς το παρόν νίωθω μια απέχθεια για το σήμερα και μια αβεβαιότητα για το αύριο. Το χαοτικό αύριο που θα υποδεχθεί την νέα εποχή της κουταμάρας των ανθρώπων. Άνθρωποι ανόητοι μα και ευτυχισμένοι γιατί η ζωή τους δεν έχει κανένα σκοπό. Ευτυχία για αυτούς είναι η ίδια τους η ύπαρξη, χωρίς λόγο ύπαρξης. Η ζωή μετατρέπεται σε επιβίωση, οι αξίες σε απαξίες και οι αρχές σε χόμπυ. Σκεπτικιστές, θρήσκοι, ανεγκέφαλοι οπαδοί και κουτορνίθια όλοι τους πιστεύουν κάπου μέχρι να καταρεύσει κάποιος τον μύθο τους, και να καταστρέψει το νόημα της ζωής τους. Μιας άλουστης ζωής.

Νομοτελειακά στις ζωές των ανθρώπων το στάδιο της απόλαυσης διαδέχεται ο θρήνος και η οδύνη. Οι αδύναμοι βουλιάζουν και λίγοι καταφέρνουν να ανασυρθούν στα αναχώματα της αξιοπρέπειας. Παρ’όλα η ενδορφίνη, ορμόνη της χαράς, εκλύεται απροσδόκητα με τα πιο ασήμαντα πράγματα, ακολουθώντας τα μειωμένα μας στάνταρτς. Μαστουρωμένοι λαοί οδηγούν τους ηγέτες τους σε μπασταρδεμένες αποφάσεις, αυτοκατατσροφής και λαμογιάς, περυτιλιγμένες με χρύσα αμπαλάζ. Οι μαριονέτες χαίρονται και μαθαίνουν να ζουν δίχως να αναζητούν την ευτυχία και την επιτυχία αλλά την μαστροπία  τους. Ο καθένας πλέον δεν θα παίρνει αυτό που του αξίζει αλλά αυτό που θα ζητά, πάρολο που θα το ζητά ανόητα, άβουλα και άπληστα. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Αυτό λοπόν δε θα συμβεί σε μένα. Επιχειρώ το μετέωρο βήμα προς το άγνωστο. Ο δρόμος της αρετής διαγράφεται λαμπρός, αλλά μπορεί μην ερωτηθώ για τον προορισμό του. Το ταξίδι δεν έχει σημασία, μαλάκα Καβάφη.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει †

Οι Μυκήνες του Εκουαδόρ

Καιρό έχουμε να τα πούμε.. Τις προάλλες ήμουν στο σπίτι του Τάκη του Μπερκολάζου, του μεγάλου ποιητή της γενιάς των 700 ευρώ.. Ως φόρο τιμής στην μπριζόλα που με κέρασε θα μεταφέρω το πιο γνωστό του ποίημα, τις “Μυκήνες του Εκουαδόρ”. Μπράβο ρε Τάκη, μπράβο ρε άρχοντα..

Καταστροφή στο πανέμορφο Εκουαδόρ, άραγε πόσο μακριά είναι αυτή η εικόνα από την Ελληνική αλήθεια και πραγματικότητά μας?

Μυκήνες, τόπος ανάπτυξης βακτηρίδιων..
Τόπος χλοερός.. μύρισε άσχημη γρασιδίλα,
σαπίλα, αποσαθρωμένα ιγκουάνα στο Εκουαδόρ!
και φυτείες μπανανιών σε μια χώρα Μπανανία..

Το πετρέλαιο έφερε βία, τι κρίμα!..
Κλαιν οι γριές στο πεζοδρόμιο της πόρνης
κι όρνεα μυρικάζουν τα κουφάρια τους.
Οι ξένοι στα παπάρια τους.. Καημένο Εκουαδόρ..

Σ’εσένα έλαχε το ανθυγιεινό λιπάκι του πλούτου,
Καταπέλτης η απόφαση της Χάγης..
Μινόρε της αυγής και νους διαυγής,
Πανέμορφό μου Εκουαδόρ!

Το τίποτα (pointless things) του ιστιοπλόου

«Το άνορακ, του ανορακίου, τω ανοράκιω, ώ..», «..ανοράκιε», η μικρή Κλειτορία αποτελειώνει το διθυραμβικό επικήδειο της ξενόφερτης βαρβαρικής αντιανεμικής παλτουδιάς. Έτσι απλά, μία νοερή κατάσταση ότι ίσως.. ίσως να υπάρχει ένας θάμνος εκεί έξω, στο χώρο προαύλισης. Εκεί, που στο μπάσκετ με έκοβαν συνέχεια.. οι κορσέδες, έτρωγα τάπες.. βαρελιών, μάζευα τα σκουπίδια.. σε σακούλες, έβαζα τρίποντες βόμβες.. σε τράπεζες, ζωγράφιζα στο ζωγραφιστό.. καρδούλες και έπαιρνα την ταυτότητα.. του προπονητή για να μπω στο καζίνο. Σε πείσμα των καιρών, παρά ταύτα, δεν έπαθα κύφωση, κι ας ήμουν ένας τεμπελχανάς κυφήνας. Τι κι αν στο βόλλεϋ κάρφωνα.. κορνίζες και πάσαρα.. ληγμένα φρούτα στις λαϊκές.

Σκέφτηκα ότι άλλοι άγουν τον όχλο όντας ματαιόδοξοι σκράπες, αιθεροβάμωνες σουρουκλεμέδες. Ορίζουν τις τύχες μας ατσαλάκωτοι σπασοκλαμπάνιες κρούοντας βοώδη κλαπατσίμπανα, τα βοοειδή δίποδα. Σπαταλούν πολύτιμους σπόρους γογγυλοκράμβης σε βιολογικά εκτρώματα, πριν μας την πασάρουν σε μορφή γλειώδους τουρσιού. Ακόμα κι ο Τουρσουνίδης έγινε αμπαλαδόρος, γιατί να μη γενώ ιστιοπλόος? Θα φάω τα κύματα και την αρμύρα των Ruffles με το κουτάλι. Τα συγκεκριμένα κριτσιτσόνια ήταν εξαπανέκαθεν αρμυρότερα των υπολοίπων. Η θεωρία μου δείχνει ως αίτιο τα κύματα αυτά καθεαυτά που παγιδεύουν την αλμύρα, όπως παγιδεύεται η συμπυκνωμένη ξινίλα στην κοιλότητα ανάμεσα στο 4ο και το 5ο δακτυλάκι του ποδιού. Η θεωρία μου συνιστά επίσης βασικό κανόνα του σέρφινγκ.

Το χαλαρό αεράκι που πνέει είναι ευλογία Θεού, σκέτη ανεμοβλογιά. Το πέλμα μου συνθλίβει κελύφη πεταλίδων, διαπράττοντας οστρακιά κατά Πάπυρο Λαρούς Μπριτάνικα. Τρελλαίνομαι για αθλοπαιδιές, μα τω καρπερώ ασπάλακα. Το τσουνάμι χτες ξέβρασε λαγοπόδαρα γαμώ την τύχη μου γαμώ και δίπλα μου σερφάρει μία μαυρόγατα. Είμαι βέβαιος ότι με τέτοια γκαντεμιά αν σερφάρω θα κολλήσω trojan και άλλες μάρκες προφυλακτικών. Ξαφνικά νιώθω μόνος και θέλω να το διαλαλήσω, αλλά η κραυγή μου είναι ένα μίζερο κρώξιμο πάπιας άνευ ηχούς. Θρυμματίζω τη σανίδα μου και δίνω τα ροκανίδια σε ένα ινδικό χοιρίδιο των φαναριών. Ήμουν πάλι τόσο ατζαμής, και φυσάει πολύ ο βοριάς του Πλούταρχου και παγώνω σαν τον Σότη Βολάνη..

Ο οργανοληπτικός έλεγχος της εξέλιξής μου

Η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη και τη βιώνουμε με όλες μας τις αισθήσεις. Γεύσεις, εικόνες, ήχοι που καταγράφονται στο μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου μας και δε φεύγουν ποτέ. Δρώντας προσωποκεντρικά, εκθέτω παρακάτω τα όσφρητικά βιώματα που με σημάδεψαν και καθόρισαν την εξέλιξή μου ως άνθρωπο, ως λειτουργία, ως διοικητική δομή.

Ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών όταν έζησα τον εφιάλτη. Γύριζα από τσάρκα με τους hommies, ανοίγω την εξώπορτα και η «μυρωδιά» με τύλιξε σα να ήταν άνθρωπος. Η ξερατίλα που ανέδιδε η κουζίνα μου έδινε την αίσθηση ότι είχαν αυτοκτονήσει μαζικά εκατομμύρια γυμνοσάλιαγκες κρεμάμενοι από εντόσθια βρωμούσων. Πριν πεθάνουν είχαν αφοδεύσει ομαδικά στις εσοχές του AirWick. Η μάνα μου με προσκάλεσε να φάω, της απάντησα ότι ούτε στη Μογγολία δεν τρώνε τους γυμνοσάλιαγκες, και με καθησύχασε πως έχει μαγειρέψει κουνουπίδι. Ποτέ μου έκτοτε δεν πείστηκα ότι το είχε μαγειρέψει, πάντα είχα την ιδέα ότι είχα καλέσει τις φίλες της και όλες μαζί το είχαν ρέψει.

Στα 10 μου χρόνια ανακάλυψα τα ταχυφαγεία. Είναι περίεργο να ελκύεσαι από άρωμα τηγανισμένου PVC. Όπως τα σουβλατζίδικα κάνουν τα σκυλιά σουβλάκια, για μένα τα McDonald’s έκαναν την άσφαλτο μπιφτέκι. Ποτέ μου δεν κατηγόρησα τον δήμαρχο για τις λακούβες. Είχα στο μυαλό μου τους υπαλλήλους με κράνη και στολές οικοδομής να ανακινούν μεγάλα καζάνια και να πλάθουν τα φαγητά σε καλούπια. Όταν παρήγγελνα, πάντα μου ξέφευγε ένα «θέλω ένα καλά ασφαλτοστρωμένο McFish χωρίς χαλίκι και μία πατάτες με βωξίτη και σως υδραργύρου». Μια μέρα τα McD της γειτονιάς έκλεισαν ξαφνικά. Είχε αρχίσει να κατασκευάζεται η Αττική Οδός.

Ντολμάς, ένα γευστικό βίωμα-σταθμός στην εξελικτική μας πορεία

Στην εφηβεία μου με κέρδισε ο αθλητισμός. Τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια τα περνούσα αγκαλιά με μία σπυριάρα πορτοκαλί μπάλα στο γηπεδάκι του σχολείου. Τα σφικτά μαρκαρίσματα και οι εναγκαλισμοί, οι ιδρωμένες μασχάλες και οι λιπαρές επιδερμίδες έφερναν κοντά στη μύτη μου το άρωμα της ενηλικίωσης. Δεν ήταν παρά μόνο όταν γύριζα σπίτι και έμπαινα για μπάνιο που οσφραινόμουν τη δυσωδία της νέκρας και την κατρουλίλα των λεπρών. Στο κατέβασμα του μποξερακίου μου απελευθερώνονταν σμήνη νεκρών κοχυλιών και πετούσαν γύρω από τα ρουθούνια μου. Θα έπαιρνα όρκο ότι είχε ψοφήσει το πουλί μου, κι όμως αυτό στεκόταν αγέρωχο σαν κυκλαδικός Κούρος. Αντί για να έχει μαραθεί εκείνο, μαράθηκε το πρόσωπο μου, οι ατμοί του ζουμιού μου παραμόρφωναν τη μούρη σα βιτριόλι. Το μπάνιο ερχόταν σα λύτρωση, σα βάφτιση στα νερά του Ιορδάνη.

Όταν οι ορμόνες άρχισαν να καταλύουν το είναι μου και το ερωτικό μου γίγνεσθαι, η ανάγκη για βουτιά στην ηδονή με θόλωνε και με τύφλωνε. Γρήγορα έμαθα ότι η καπότα δεν είναι μόνο για φούσκωμα, μπουγελομαχίες και ανώριμα γέλια. Πλέον, φορούσα το σκουφάκι μου και βουρ στο παντεσπάνι. Η πρώιμη κάθοδος των Ρώσων όμως μου έκοψε τη φόρα μια για πάντα. Η πηχτή νοσηρή μάζα καφέ αίματος έβγαζε αιθέρια έλαια κοπράνων ρινόκερου. Η Αγία Τρύπα στιγματίστηκε από τη χειμαρρώδη παλίρροια αηδίας, με βρυκολάκιασε. Το αίμα κάλυψε τα μάγουλά μου σα φούμο και μύριζα παντού κουφάρια ληγμένων κατεψυγμένων αρνιών σε ψυγείο στρατού. Η μυρωδιά του εμετού μου με αναγέννησε από τις στάχτες μου και το ενδεχόμενο της παρθενοραφής φάντάζε πιθανότερο από ποτέ.

Η επιβεβαίωση του νομπελίστα

Όσα ειπώθηκαν πριν μερικές μέρες απο αυτήν τη στήλη επιβεβαιώνωνται πανυγηρικά απο τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν στην ομιλία του στο συνέδριο «Η Χρηματοπιστωτική Κρίση: Το μάνατζμεντ σε εποχές πρόκλησης». Φυσικά δεν διεκδικούμε κάνενα βραβείο, γιατί αυτά που είπε ο άνθρωπος ήταν τα προφανή για μια καταδιεφθαρμένη οικονομία σαν τη δικιά μας. Επισημαίνει ότι για την Ελλάδα με τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα και το έλλειμα στο εμπορικό ισοζύγιο (τι παράγουμε σε σχέση με το τι εισάγουμε) δεν έχουμε και πολλά περιθώρια για διορθωτικές κινήσεις και το μοναδικό όπλο που είχαμε (υποτίμηση της δραχμής) χάθηκε μετά την ένταξη μας στην ΟΝΕ.

Προχθές ο Ευαγγελάτος είχε εκπομπή με θέμα την καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων απο ορισμένες μικρομεσαίες κυρίως βιοτεχνίες. Συμφωνούμε με την παραδειγματική τιμωρία των εργοδοτών αλλά ας αναρωτηθούμε λίγο για τα αίτια αυτής της εκμετάλλευσης. Όλες οι περιπτώσεις που αναφέρθηκαν συνέβησαν σε περιοχές που η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο π.χ. Έδεσσα με μονοψήφιο αριθμό εργοστασίων και 30%+ ανεργία. Τι σημαίνει αυτό ? Φτωχή αγορά εργασίας (μεγάλη ζήτηση θέσεων ↔ μικρή προσφορά) επιρεπής σε εκμεταλλεύσεις, λειτουργώντας εις βάρος των εργαζομένων. Όλα τα υπόλοιπο είναι λογικό να γίνουν ειδικά αν ο εργοδότης δεν είναι και ο ηθικότερος άνθρωπος (που συνήθως δεν είναι). Τι πρέπει να γίνει ? Αύξηση του ανταγωνισμού κυρίως στην περιφέρεια, να δωθεί κανα κίνητρο και το κυριότερο να ξεκουνηθούν οι Έλληνες να αρχίσουν να παράγουν. Πότε επιτέλους σε αυτή τη χώρα θα ασχοληθούν με την αρρώστια της και όχι με τα συμπτώματα της?

Και οι δικοί μας μαζεύουν ψίχουλα απο τους έχοντες ίσα για να μη κατηγορηθούν ότι δεν έχουν κοινωνική ευαισθησία… Φυσικά και δε θα τους λείψουν αλλά τα 300 εκ. που υπολογίζουν ότι θα μαζέψουν δεν είναι παρά ένα μέτρο εντυπώσεων για να έχει να πει κάτι ο Καραμανλής στην Ευρώπη. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι αυτό το ποσό δεν καλύπτει ουτε το έλλειμα ενός μηνός του ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ. Το πρόβλημα δεν είναι σε αυτούς που δηλώνουν μεγάλα εισοδήματα και ήδη πληρώνουν αλλά σε αυτούς που κρύβουν εισοδήματα και δεν πληρώνουν… Επίσης αν τολμάνε ας φορολογήσουν τα bonus των μεγαλοστελεχών του δημοσίου.

Είμαι έντονα υπέρ της πίεσης στους πλουσίους για να πληρώσουν περισσότερο όμως μια έκτακτη εισφορά δεν ξέρω αν θα λειτουργούσε και επί πλέον θα αποτελεί πλήγμα ως προς το θέμα της χρηστής διαδικασίας.  –Paul Krugman

Το αρλουμπίζειν εστί πολυδωρείν

Βρίσκω τον εαυτό μου να λιάζεται σε μία κοιλάδα γεμάτη γράνες που αρδεύουν το μυρουδάτο γκαζόν. Δίπλα μου μία γελάδα παράγει 2 γαλόνια μεθάνιο μονομιάς (2 γαλόνια = περίπου 0,01 κυβική γιάρδα) και μου δίνει να καταλάβω ότι ο σανός είναι σάπιος. Ευτυχώς έχω μαζί μου ένα μάφιν από τα Starbuck’s. Το ακριβό μου έδεσμα είναι τόσο εβραϊκό που μοιάζει να έχει κάνει περιτομή. Τρέχουν τα ψίχουλα στη σιαγώνα μου και ακουμπόντας το σπανό μου δέρμα δημιουργούν ένα αποκρουστικό γενάκι ραββίνου. Όσα κολεόπτερα με ενοχλούν, τους ρίχνω σκαμπίλα και φούσκο τάχιστα. Το ίδιο ισχύει και για τα αλογάκια της Παναγίας, που επειδή είναι ιερή η φάρα τους, τη θέλουν τη σφαλιάρα τους. Ο Σπαλιάρας έχει πιο γραμμωμένο ισχύο από μένα, αλλά και στη Μαλακάσα το ίδιο έγινε.

Στην ελληνική καθομιλουμένη με τον όρο αρλούμπα εννοείται μία πράξη ή ένας λόγος κενός ουσίας. Η λέξη αυτή δεν είναι ελληνική, αλλά  μάλλον προέρχεται από παραφθορά της ιταλικής λέξης, a< “burla” (= ανόητος). Ο χαρακτηριζόμενος επ΄ αυτής λέγεται αρλούμπας ή παρλαπίπας ή παπαρδέλης .

Ένας αγοραφοβικός λαιμούριος τρέπεται σε φυγή με άκρως σαρδανάπαλο τρόπο, έγινε PAWNed από τον κορμοράνο, εντελώς omg σε φάση, τα ευτράπελα της τούνδρας. Κρεμάω τα ρούχα μου στον ευκάλυπτο και μένω ακάλυπτος. Η αντίθεση δε θα ήταν τόσο έντονη αν ο ευκάλυπτος δε φορούσε μίνι φούστα και πέδιλο. Κάνω drifting στη χλόη και τις πόες, κάτι ανάμεσα σε Μελ Γκίμπσον από Οιωνό και Γεβγκένι Πλούσενκο στο παγοδρόμιο του Ντίμα Μπιλάν. Τα γαϊδουράγκαθα (ονόπορδα) με μάτωσαν, εσταυρώθησαν οι γάμπες μου, τετέλεσθαι αστράγαλε. Με ουίσκυ και στραγαλάκι χαζεύω την πορεία της γάγγραινας. Το μάφιν μου προκάλεσε σκορβούτο και σαλμονέλα και με μια αλκοολούχα αναγούλα αντιδρώ στην πρόταση της μάνας μου για εγγραφή στους ΑΑ. Ο καιρός γαρ εγγύς, στο Τραχώνι Λεμεσού κολλάνε τραχανά και στη Βιλανόβα τρίβουν δια του αρραβώνος.

Είναι ωραίο να driftάρεις με τον Γεβγκένι Πλούσενκο και τον Μελ Γκίμπσον

Βρίσκομαι σε λείθαργο, βλέπω παντού αρκούδες να οδηγούν επικίνδυνα τις γουρούνες τους και έχω βλακώδη οίστρο Κίμωνα Κουλούρη. Μακάρι το νερό της θάλασσας να ήταν πράσινο και κολλώδες, θα φυσούσα τη μύτη μου και δε θα φαίνονταν οι μύξες. Αισθάνομαι feel πως καταστρατηγώ τη συνθήκη του Σουτζούκ Φαναρτζή μασουλώντας την πασχαλίτσα και το κόβω μαχαίρι. Φτύνω τα πουά φτερά και τα παίρνει το κόκκινο βόδι, πόσο δίκιο είχε τελικά η διαφήμιση. Αν ήμουν ντυμένος αρλεκίνος, ίσως να απέφευγα αυτή τη διαπόμπευση. Μέχρι και τα μαλλιά μου αραίωσαν από τις δηλητηριώδεις κοτσιλιές των σκούρκων. Το καρναβάλι του Ρίο είναι το άντρο της ακολασίας, στο Αντίρριο οι άντρες δεν υπάρχουν πια και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ανοίξει ποτέ μου διάλογο με μαρμάγκα. Αισθάνομαι κούφιος σαν κλανιά, καινός σαν τη διαθήκη που δεν πρόλαβα να συντάξω, επισυνάπτομαι σε μία ορδή χερουβείμ και διαολοστέλνομαι.

Ένα γιλεκοδάνειο για τον Χαρίλαο Τρικούπη

Το καινούριο κινητένιο μαραφέτι που θα αγοράσω είναι γεμάτο με ψιψιψίνια και κοκοψόψαρα. Όχι μόνο είναι τζαμάτο, αλλά θα με κάνει και τρέντυ, πρώτη μούρη στο Κεφαλάρι. Δε θυμάμαι αν διάβασα καλά την ώρα που σέρφαρα στα διάφορα φόρα, αλλά κάτι μου λέει ότι διαθέτει και μπαλτά για να κόβει σε όμοιες σκαληνές πυραμίδες το πρόβιο χοιρομέρι. Έχει όμως ένα bug για το αρνί, οπότε σε ένα χρόνο θα σκάσω μια χήνα να του κάνω update γιατί ζηλεύω που οι φίλοι μου ευφραίνουν τον ουρανίσκο τους με χωριάτικη αρνίλα. Υπερκαταναλωτισμός, ακρίβεια, άγχος, κρίσεις, κραχ, Γιόχαν Στράους Μπαχ, ο σκύλος ολάκερος και η πίτα χορτάτη. Το χάσαμε το κορμί πατριώτη..

Την εποχή που τα σώβρακα ακριβαίνουν, ο κώλος μας παραμένει ζεστός χάρη στη θερμαινόμενη καρέκλα

Κι αν το κινητό μου έδωσε λαβή για σχόλιο, σε λίγα χρόνια θα μας κοτσάρουν και έξτρα λαβή στο χερούλι της πόρτας για να μη σηκώνουμε ψηλά το χέρι μας και πάθουμε καμία αγκύλωση. Θα στοιχίζει βέβαια 20 ευρωπουλάκια παραπάνω, αλλά who cares, δε θα με πει εμένα ούτε φλώρο, ούτε σπάγγο, ούτε οπισθοδρομικό η κυρά Κούλα που όταν έρχεται να πληρώσει τα κοινόχρηστα τα ελέγχει κάτι τέτοια. Έχουμε μπει στην εποχή που ο ολιγαρκής έχει γίνει γκατζετάκιας και είναι θέμα χρόνου να δούμε θερμαινόμενες πλαστικές καρέκλες στις αυλές των λυόμενων της Νέας Φιλαδέλφειας για να ζεσταίνουν τους κώλους αυτών που δεν τους έμειναν λεφτά για σώβρακα. Ο ορίτζιναλ γκατζετάκιας πλέον έχει γίνει πρακτικότερος από ποτέ και για σώβρακο διαλέγει ένα Prada που διαθέτει ηλεκτρονικό φερμουάρ με τηλεχειριστήριο και ειδική δαγκάνα εισόδου-εξόδου του περήφανου πιστολέρο του. Στην περίπτωσή του η θερμαινόμενη καρέκλα είναι αχρείαστη, οπότε αγοράζει ένα σετ και το κρύβει διακριτικά στο ενοικιαζόμενο πατάρι. Οι δύο υποκατηγορίες συνδέονται από το γεγονός ότι οι αγορές έγιναν με σωβρακοδάνειο-καρεκλοδάνειο.

The gap in our economy is between what we have and what we think we ought to have – and that is a moral problem, not an economic one.” – Paul Heyne

Κι όταν ο φίλος μου ο Χαρίλαος με ρώτησε «τις πταίει?» εγώ τον παρέπεμψα σε φιλοσοφημένες ελεγείες αλά Πλήθωνα Γεμιστού (τι γεύση να έχει αραγε ένας γεμιστός πλήθωνας?) τύπου παγκοσμιοποίηση, κοινωνικό στάτους, διαφήμιση και πλύση εγκεφάλου ετσέτερα ετσέτερα. Ο Χαρίλαος με κοιτούσε αποσβολωμένος, αλλά μου είπε ότι έχω απόλυτο δίκιο. Λίγες μέρες αργότερα ήρθε να με πάρει να πάμε βόλτα, να μου κάνει επίδειξη το σπόιλερ του καινούριου του Ζάσταβα. Το καρό του πουλοβεράκι ήταν τόσο σένιο, όσο και η ετικέτα Burberry στο γιακαδάκι του. Κι εσύ τέκνον Χαρίλαε? Δεν πάει άλλο, θα πάρω γιλεκοδάνειο..

Pretenderism begins at home

Αλήθεια, τι κάνει τον Γιάννη Πρετεντέρη τόσο εμετικό; Έχετε γνωρίσει κάποιον που να τον συμπαθεί; Πρέπει να είναι το μοναδικό πρόσωπο της τήλε-πολιτικής μας πραγματικότητας που έχει καταφέρει να τον αντιπαθήσουν οι αριστεροί, οι δεξιοί και οι πασόκοι. Άρα μήπως λέει αλήθειες που δεν θέλουμε να ακούμε; Δεν νομίζω…

Αν κάποιος ψάξει το όνομά του στο google θα βρει χαρακτηρισμούς όπως, ακροδεξιός, πασόκος, τσιράκι του Λαμπράκη και ούτω καθεξής. Στη πραγματικότητα είναι αυτός που βρίζει με το γνωστό υφάκι του τον φρουρό, επειδή δεν πυροβόλησε το ελικόπτερο με τον Παλαικώστα και τον όμηρο (ενώ όλοι ξέρουμε ότι αν πυροβολούσε θα έλεγε ότι πάλι γίναμε ρεζίλι), αυτός που παίρνει περιπαικτικό ύφος όταν μιλάει για τον Καραμανλή και το Ρουσόπουλο εδώ και 5 χρόνια (και ως αποτέλεσμα ο Ρουσόπουλος δίνει την πρώτη συνέντευξή του μετά την απομάκρυνσή του στην Ανατροπή), αυτός που έχει χαρακτηριστεί τόσες φορές ως Πασόκος, ενώ από τον Σεπτέμβρη του 2007 και μετά, διατυμπανίζει πως η χώρα δεν έχει αντιπολίτευση. Όσο για την Αριστερά έχει ένα μόνιμο ύφος. «Όλγα, δεν μπορώ να καταλάβω, ας κυβερνήσουν τη χώρα ο κύριος Μεντρέκας με τον κύριο Χουντή για να δούμε άσπρη μέρα επιτέλους (πρετεντέρικα γέλια)». Ίσως αυτό που ήθελε κατά βάθος είναι μια εκατονταετία πρωθυπουργίας Σημίτη, έτσι ώστε να εκσυγχρονιστούμε και να φτάσουμε την Γερμανία ώστε να μην τον χλευάζουν οι φίλοι, συμφοιτητές του στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.

Τελικά τι είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης; Εγώ πιστεύω ότι κατά βάθος είναι πολύ μόνος. Μόνος, γιατί σε αυτή τη χώρα που έπρεπε να του χρωστά επειδή ασχολείται μαζί της, κανείς δεν τον συμπαθεί, εκτός ίσως από το αφεντικό του και την Όλγα. Ίσως αν είχε γεννηθεί και ζήσει στα δάση της Βαυαρίας τα πράγματα να είχαν κυλήσει καλύτερα για αυτόν. Όμως τότε, σε ποιον θα φώναζε, «Όλγα δεν καταλαβαίνω, πότε θα γίνουμε σοβαρό κράτος επιτέλους;». Σε ποιά άλλη χώρα θα διοχέτευε αυτό το σαρκαστικό κούνημα των χειλιών, την ώρα που περίμενε να απαντήσει εκσυγχρονιστικά στις παλαιοπασόκικες απόψεις του Οικονομέα, βλέποντας παράλληλα στο μόνιτορ τι θέμα έχει ο Ευαγελλάτος; Η Μέρκελ είναι σοβαρή για χλευασμό, ενώ ο Σαρκοζύ είναι τόσο εμετικός που θα τον υποστήριζε . Μόνο στην Αγγλία μπορώ να τον φανταστώ, να συζητά με Λόρδους σε εστιατόρια του Κενσινγκτον για τις ένδοξες εποχές της Θάτσερ.

Οικονομική κρίση και ο κομμουνιστικός προσηλυτισμός

Η ‘οικονομική κρίση’ (sic) σίγουρα επηρεάζει την καθημερινότητα μας, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να πιστεύουμε άκριτα τα λυτρωτικά ευχολόγια που ανακοινώνονται απο διαφορές παρατάξεις.

Και ναι, τολμώ να στοχεύσω το ΚΚΕ με τις πρόσφατες ανακοινώσεις-μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Εν συντομία, η Αλέκα έκανε μία ανέξοδη παροχολογία – Τσοβόλα δώστα όλα:

Γενναίες αυξήσεις για να αυξηθεί η αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων, να υπάρξουν προγράμματα λαϊκής στέγης, αυξήσεις των συντάξεων, επιδότηση θέρμανσης, κατάργηση των φόρων, που βαραίνουν τα καύσιμα και τα είδη λαϊκής κατανάλωσης, με κατάργηση του ΦΠΑ. Τέλος, το ΚΚΕ προτείνει μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης και μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

Φυσικά το που θα βρεθούν τα λεφτα των παροχών είναι μια ασήμαντη λεπτομέρια που δεν αναφέρθηκε. Α ναι σωστά, θα φορολογήσουμε το κακό κεφάλαιο με 45%. 

Θα συμφωνήσω ότι οι έχοντες πρέπει να στερηθούν περισσότερα απο τους μη έχοντες. Αυτό κατα κάποιο τρόπο συμβαίνει αφου αυτή η κρίση αφορά τους ισχυρούς και όχι τον λαουτζίκο όπως αρέσκονται να παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Να χτυπήσουμε λοιπόν και άλλο το κεφάλαιο. Αλλά ρε Αλέκα μου ποιος θα μείνει να υποστεί την χατζάρα σου? Ποιος θα θέλει να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά όταν οι γειτονικές ‘αναπτυσσόμενες’ χώρες τείνουν να γίνουν φορολογικοί παράδεισοι? Έχεις υπόψη σου τον συσχετισμό ανεργίας και ανάπτυξης?  

Θα ανοιξω μια παρένθεση για να υπενθυμίσω στους αμύητους την βασική οικονομική λειτουργία κάθε καπιταλιστικής (=ανεπτυγμένης) κοινωνίας. Η αγορά εργασίας λειτουργεί όπως κάθε αγορά. Όταν υπάρχει μεγάλη προσφορά θέσεων (δηλαδή όταν υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας – πολλές νέες επιχειρήσεις), τότε οι αγοραστές (επιχειρήσεις) αναγκάζονται να τις πληρώσουν πιο ακριβά. Που σημαίνει περισσότερα λεφτά στην ‘εργατιά’ που τις δίνεται η δυνατότητα να βγει στην αγορά να ικανοποιήσει τις καταναλωτικές της ορέξεις και να κινηθεί η αγορά. Έτσι οι εταιρείες έχουν κερδοφορία, επεκτείνονται, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας κ.ο.κ.

Το αντίθετο όμως συμβαίνει σε περίοδο ύφεσης. Η κερδοφορία των επιχειρήσεων πέφτει, μειώνονται οι θέσεις εργασίας, μικραίνουν οι αμοιβές και πάει λέγοντας (καθοδικό σπιράλ).

Άρα λοιπόν αντί για την επιπλέον φορολόγηση, θα έπρεπε να γίνουν κινήσεις να ενισχυθεί η ρευστότητα της αγοράς. Αναλογιστείτε τι σημαίνει ανάπτυξη. Τι διαφορά έχει μια αναπτυγμένη χώρα από μία αναπτυσόμενη και μία υποανάπτυκτη. Θα θέλατε να ζείτε σε μια χώρα που να μην υπάρχουν αγαθά που σήμερα θεωρούμε βασικά?

Η μεγαλύτερη πληγή του Ελληνικού κράτους σήμερα, δεν είναι το κακό κεφάλαιο, ούτε η καταπάτηση του ‘δίκιου του εργάτη’. Είναι το υπεράριθμό δημόσιο που για να δικαιολογήσει τον όγκο του έχει δημιουργήσει εκατομύρρια αρτηριοσκληρωτικούς γραφειοκρατικούς κηφήνες που δυσκολέυουν τη ζωή όποιου πραγματικά θέλει να κάνει κάτι παραγωγικό στην Ελλάδα. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών δεν έχουν τολμήσει να το πειράξουν, φοβούμενοι την οργή των συνδικαλισταράδων όταν θα θιχτούν τα εργασιακά κεκτημένα τους. Αφού οι βολεμένοι είναι αυτοί που συσπειρώνονται περισσότερο πολιτικά σε σχέση με τους υπόλοιπούς κακόμοιρους που προσπαθούμε να κάνουμε κάτι χρήσιμο στη ζωή μας και παλεύουμε με την καθημερινότητα, αυτή η κατάσταση δύσκολα θα ανατραπεί.

Φως στο τούνελ δεν υπάρχει.  Αντί να μας φταίνει τα πάντα γύρω μας να αναρωτηθούμε πρώτα τι έχουμε κάνει εμείς (ή η οικογένεια μας ) για αυτήν τη παθογενη κατάσταση. Γιατί ψηφίζουμε κάθε φορά τις ίδιες 5-6 οικογένειες ? Γιατί περιμένουμε ρουσφέτια και τους ξαναψηφίζουμε? Η κάθε χώρα έχει τους πολιτικούς που τις αξίζουν…