Οικονομική κρίση και ο κομμουνιστικός προσηλυτισμός

Η ‘οικονομική κρίση’ (sic) σίγουρα επηρεάζει την καθημερινότητα μας, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να πιστεύουμε άκριτα τα λυτρωτικά ευχολόγια που ανακοινώνονται απο διαφορές παρατάξεις.

Και ναι, τολμώ να στοχεύσω το ΚΚΕ με τις πρόσφατες ανακοινώσεις-μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Εν συντομία, η Αλέκα έκανε μία ανέξοδη παροχολογία – Τσοβόλα δώστα όλα:

Γενναίες αυξήσεις για να αυξηθεί η αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων, να υπάρξουν προγράμματα λαϊκής στέγης, αυξήσεις των συντάξεων, επιδότηση θέρμανσης, κατάργηση των φόρων, που βαραίνουν τα καύσιμα και τα είδη λαϊκής κατανάλωσης, με κατάργηση του ΦΠΑ. Τέλος, το ΚΚΕ προτείνει μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης και μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

Φυσικά το που θα βρεθούν τα λεφτα των παροχών είναι μια ασήμαντη λεπτομέρια που δεν αναφέρθηκε. Α ναι σωστά, θα φορολογήσουμε το κακό κεφάλαιο με 45%. 

Θα συμφωνήσω ότι οι έχοντες πρέπει να στερηθούν περισσότερα απο τους μη έχοντες. Αυτό κατα κάποιο τρόπο συμβαίνει αφου αυτή η κρίση αφορά τους ισχυρούς και όχι τον λαουτζίκο όπως αρέσκονται να παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Να χτυπήσουμε λοιπόν και άλλο το κεφάλαιο. Αλλά ρε Αλέκα μου ποιος θα μείνει να υποστεί την χατζάρα σου? Ποιος θα θέλει να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά όταν οι γειτονικές ‘αναπτυσσόμενες’ χώρες τείνουν να γίνουν φορολογικοί παράδεισοι? Έχεις υπόψη σου τον συσχετισμό ανεργίας και ανάπτυξης?  

Θα ανοιξω μια παρένθεση για να υπενθυμίσω στους αμύητους την βασική οικονομική λειτουργία κάθε καπιταλιστικής (=ανεπτυγμένης) κοινωνίας. Η αγορά εργασίας λειτουργεί όπως κάθε αγορά. Όταν υπάρχει μεγάλη προσφορά θέσεων (δηλαδή όταν υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας – πολλές νέες επιχειρήσεις), τότε οι αγοραστές (επιχειρήσεις) αναγκάζονται να τις πληρώσουν πιο ακριβά. Που σημαίνει περισσότερα λεφτά στην ‘εργατιά’ που τις δίνεται η δυνατότητα να βγει στην αγορά να ικανοποιήσει τις καταναλωτικές της ορέξεις και να κινηθεί η αγορά. Έτσι οι εταιρείες έχουν κερδοφορία, επεκτείνονται, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας κ.ο.κ.

Το αντίθετο όμως συμβαίνει σε περίοδο ύφεσης. Η κερδοφορία των επιχειρήσεων πέφτει, μειώνονται οι θέσεις εργασίας, μικραίνουν οι αμοιβές και πάει λέγοντας (καθοδικό σπιράλ).

Άρα λοιπόν αντί για την επιπλέον φορολόγηση, θα έπρεπε να γίνουν κινήσεις να ενισχυθεί η ρευστότητα της αγοράς. Αναλογιστείτε τι σημαίνει ανάπτυξη. Τι διαφορά έχει μια αναπτυγμένη χώρα από μία αναπτυσόμενη και μία υποανάπτυκτη. Θα θέλατε να ζείτε σε μια χώρα που να μην υπάρχουν αγαθά που σήμερα θεωρούμε βασικά?

Η μεγαλύτερη πληγή του Ελληνικού κράτους σήμερα, δεν είναι το κακό κεφάλαιο, ούτε η καταπάτηση του ‘δίκιου του εργάτη’. Είναι το υπεράριθμό δημόσιο που για να δικαιολογήσει τον όγκο του έχει δημιουργήσει εκατομύρρια αρτηριοσκληρωτικούς γραφειοκρατικούς κηφήνες που δυσκολέυουν τη ζωή όποιου πραγματικά θέλει να κάνει κάτι παραγωγικό στην Ελλάδα. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών δεν έχουν τολμήσει να το πειράξουν, φοβούμενοι την οργή των συνδικαλισταράδων όταν θα θιχτούν τα εργασιακά κεκτημένα τους. Αφού οι βολεμένοι είναι αυτοί που συσπειρώνονται περισσότερο πολιτικά σε σχέση με τους υπόλοιπούς κακόμοιρους που προσπαθούμε να κάνουμε κάτι χρήσιμο στη ζωή μας και παλεύουμε με την καθημερινότητα, αυτή η κατάσταση δύσκολα θα ανατραπεί.

Φως στο τούνελ δεν υπάρχει.  Αντί να μας φταίνει τα πάντα γύρω μας να αναρωτηθούμε πρώτα τι έχουμε κάνει εμείς (ή η οικογένεια μας ) για αυτήν τη παθογενη κατάσταση. Γιατί ψηφίζουμε κάθε φορά τις ίδιες 5-6 οικογένειες ? Γιατί περιμένουμε ρουσφέτια και τους ξαναψηφίζουμε? Η κάθε χώρα έχει τους πολιτικούς που τις αξίζουν…