Καιρό έχουμε να τα πούμε.. Τις προάλλες ήμουν στο σπίτι του Τάκη του Μπερκολάζου, του μεγάλου ποιητή της γενιάς των 700 ευρώ.. Ως φόρο τιμής στην μπριζόλα που με κέρασε θα μεταφέρω το πιο γνωστό του ποίημα, τις “Μυκήνες του Εκουαδόρ”. Μπράβο ρε Τάκη, μπράβο ρε άρχοντα..
Καταστροφή στο πανέμορφο Εκουαδόρ, άραγε πόσο μακριά είναι αυτή η εικόνα από την Ελληνική αλήθεια και πραγματικότητά μας?
Οι Μυκήνες του Εκουαδόρ
Μυκήνες, τόπος ανάπτυξης βακτηρίδιων..
Τόπος χλοερός.. μύρισε άσχημη γρασιδίλα,
σαπίλα, αποσαθρωμένα ιγκουάνα στο Εκουαδόρ!
και φυτείες μπανανιών σε μια χώρα Μπανανία..
Το πετρέλαιο έφερε βία, τι κρίμα!..
Κλαιν οι γριές στο πεζοδρόμιο της πόρνης
κι όρνεα μυρικάζουν τα κουφάρια τους.
Οι ξένοι στα παπάρια τους.. Καημένο Εκουαδόρ..
Σ’εσένα έλαχε το ανθυγιεινό λιπάκι του πλούτου,
Καταπέλτης η απόφαση της Χάγης..
Μινόρε της αυγής και νους διαυγής,
Πανέμορφό μου Εκουαδόρ!
