Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Γιατί όμως είμαι και εγώ ένας απο αυτούς?
Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ ενω ανήκω στην υποτιθέμενη ασυμβίβαστη γενιά?
Ανήκω άραγε κάπου?
Και αν δεν ανήκω κάπου ποιός είναι αυτός που θα μου πει τι θα κάνω? Περνιέμαι για ξύπνιος αλλά είμαι χαζός αν δε μπορώ να το καταλάβω απο μόνος μου. Πως θα ορίσω την ζωή μου, πως θα καταλάβω τι είναι ευτυχία και τι είναι επιτυχία.. Μήπως έχω επετύχει και δε τό έχω καταλάβει ? Ή μήπως αν τρέφω αυταπάτες, είμαι πιο ευτυχισμένος? Η άγνοια είναι ευτυχία λένε οι σοφοί. Ας πλήξω λοιπόν μέσα στα πολλά αναπάντητα ερωτήματα της.
Αποχαιρετώ λοιπόν την Μπουρζουαζία των αιρετών και πάω στο παλάτι των εκλεκτών. Οι απόγονοι μου ίσως αισθανθούν περήφανοι για τις επιλογές μου, αλλά εγώ προς το παρόν νίωθω μια απέχθεια για το σήμερα και μια αβεβαιότητα για το αύριο. Το χαοτικό αύριο που θα υποδεχθεί την νέα εποχή της κουταμάρας των ανθρώπων. Άνθρωποι ανόητοι μα και ευτυχισμένοι γιατί η ζωή τους δεν έχει κανένα σκοπό. Ευτυχία για αυτούς είναι η ίδια τους η ύπαρξη, χωρίς λόγο ύπαρξης. Η ζωή μετατρέπεται σε επιβίωση, οι αξίες σε απαξίες και οι αρχές σε χόμπυ. Σκεπτικιστές, θρήσκοι, ανεγκέφαλοι οπαδοί και κουτορνίθια όλοι τους πιστεύουν κάπου μέχρι να καταρεύσει κάποιος τον μύθο τους, και να καταστρέψει το νόημα της ζωής τους. Μιας άλουστης ζωής.
Νομοτελειακά στις ζωές των ανθρώπων το στάδιο της απόλαυσης διαδέχεται ο θρήνος και η οδύνη. Οι αδύναμοι βουλιάζουν και λίγοι καταφέρνουν να ανασυρθούν στα αναχώματα της αξιοπρέπειας. Παρ’όλα η ενδορφίνη, ορμόνη της χαράς, εκλύεται απροσδόκητα με τα πιο ασήμαντα πράγματα, ακολουθώντας τα μειωμένα μας στάνταρτς. Μαστουρωμένοι λαοί οδηγούν τους ηγέτες τους σε μπασταρδεμένες αποφάσεις, αυτοκατατσροφής και λαμογιάς, περυτιλιγμένες με χρύσα αμπαλάζ. Οι μαριονέτες χαίρονται και μαθαίνουν να ζουν δίχως να αναζητούν την ευτυχία και την επιτυχία αλλά την μαστροπία τους. Ο καθένας πλέον δεν θα παίρνει αυτό που του αξίζει αλλά αυτό που θα ζητά, πάρολο που θα το ζητά ανόητα, άβουλα και άπληστα. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Αυτό λοπόν δε θα συμβεί σε μένα. Επιχειρώ το μετέωρο βήμα προς το άγνωστο. Ο δρόμος της αρετής διαγράφεται λαμπρός, αλλά μπορεί μην ερωτηθώ για τον προορισμό του. Το ταξίδι δεν έχει σημασία, μαλάκα Καβάφη.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει †
